Zero Waste

Zero Waste Journey: Een Familie Duurzaamheidsworkshop

Ik weet nog dat ik heel blij was op de dag van onze eerste “familie duurzaamheidsworkshop”. Duurzaamheid was immers iets waar we al lang mee bezig waren, maar we wisten niet altijd echt goed hoe we het in praktijk konden brengen. Het bleef bij een paar losse ideeën, een paar losse initiatieven, maar door gebrek aan structuur en visie gebeurde er uiteindelijk vrij weinig.

Ik denk dat we de taak die voor ons lag, namelijk Duurzaam Leven, als een té groot iets zagen, we hadden het gevoel dat er teveel werk aan de winkel was, dat volledig Duurzaam Leven nooit zou lukken, dat onze moeite en inspanningen te onbeduidend zouden zijn of gedoemd tot mislukken. En dus dachten we er wel veel over na, maar gebeurde er weinig.

Toen herinnerden we onszelf aan één van onze favoriete quotes:

No man made a greater mistake than he who did nothing, because he thought he could only do a little.

En we besloten om dit ook toe te passen op het gebied van duurzaamheid. We hoefden niet van de ene op de andere dag de Duurzaamheid Zelve te zijn, maar we konden wel beginnen met onderzoeken op welke gebieden we stappen konden zetten. We kunnen immers op elk moment in ons leven beginnen met de zaken te analyseren, en te kijken waar we dingen kunnen veranderen, in dit geval, kijken waar we duurzamere beslissingen kunnen nemen.

Daarom besloten we dus om een familie duurzaamheidsworkshop te doen. Ik vroeg aan de kinderen om eens na te denken over wat we beter voor het milieu zouden kunnen doen, om hier eventueel iets over op te zoeken op internet. Willem en ik dachten zelf ook na over welke eerste stappen we zouden kunnen zetten. Een paar dagen later kwamen we samen.

We bespraken allerlei dingen die we zouden kunnen doen. We gaven aan of we dit een makkelijke verandering vonden, een eerder moeilijke verandering of een hele moeilijke verandering. Het was verassend hoeveel dingen er eigenlijk makkelijk in te voeren veranderingen waren. We stelden een lijst op van dingen die we onmiddelijk zouden gaan veranderen (de makkelijke veranderingen), dingen die we daarna zouden gaan aanpakken (de eerder moeilijke veranderingen), en dingen waar we onszelf langzaamaan gewoon zouden laten aan worden (voornamelijk mentaliteitsveranderingen).

En dan waren er nog de dingen die we echt heel moeilijk vonden. Het was heel bevrijdend om onszelf toestemming te geven om daar nog even mee te mogen wachten. Er waren al heel veel dingen waar we mee konden beginnen, en daar waren we al even druk mee. We hoeven niet perfect te zijn. Iedere stap in de goede richting is een waardevolle stap. Laten we niet wachten totdat we perfect zijn om te beginnen wandelen!

Wat denk ik één van de meest waardevolle dingen was van deze familie duurzaamheidsworkshop was dat het ons de kans gaf om als gezin helemaal op eenzelfde lijn te komen zitten. Om te praten waarom dit of dat belangrijk is, om de toetsen wat iedereen een makkelijke of moeilijke verandering vond. Want, om duurzame beslissingen voor de wereld te kunnen nemen, moeten je beslissingen ook duurzaam zijn voor jezelf. Het moet haalbaar zijn voor jezelf, zowel praktisch als emotioneel. Als je het gevoel hebt dat je het te druk hebt, dan helpt het niet om jezelf meer stress te bezorgen door jezelf allerlei “moetjes” op te leggen, hierin te falen en je dan nog slechter over jezelf te voelen. Als je constant de auto gebruikt, moet je die niet halsoverkop morgen gaan verkopen. Maar als je even rustig je leven onder de loep neemt, dan vind je verrassend genoeg waarschijnlijk direct al een aantal dingen die je zonder al te veel moeite direct zou kunnen veranderen. En dan zet je de eerste stap. Dan ben je op weg. En dan voel je blij en krijg je energie. En zo stap je verder.

Naast het op één lijn komen, en zorgen dat iedereen aan boord was met de beslissingen die we namen, was het voor ons ook belangrijk om duidelijke stappen voor onszelf te definiëren. Om te weten waar we mee bezig waren. Om de losse ideeën en initiatieven te zien in een groter geheel, allemaal dingen die pasten in onze zero waste journey. Toen we op die manier de samenhang tussen al die losse dingen ook echt zagen, werd het op één of andere manier ook allemaal veel gemakkelijker, omdat we voelden dat dit echt het pad is dat we willen gaan. En nu hebben we een gemakkelijke toetssteen als we ons iets afvragen: is dit iets wat “zero waste” voelt of niet? En nu denken we ook niet meer dat we niets doen, of dat we niets kunnen doen, want we zijn ons bewust van de stappen die we al gezet hebben, de stappen die we aan het zetten zijn, en de stappen die we nog willen zetten.

We spraken ook af dat we geen “politie” gingen spelen voor elkaar, dat we niet constant zouden kijken naar elkaar of iemand “in de fout ging” om daar dan luid over te gaan staan roepen. We spraken af dat we elkaar zouden helpen en stimuleren om om te gaan met de veranderingen. En dat, als iemand eens een nieuwe afspraak vergat, of het moeilijk vond om zich er aan te houden, dat dat dan ook ok was. Dat we niet altijd perfect kunnen zijn en dat kleine stappen zetten en langzaam aan veranderingen doorvoeren ok is. Met de nodige mildheid voor “slippertjes”. Deze afspraken waren minstens even belangrijk als de nieuwe afspraken rond duurzaamheid zelf: ze zorgden er immers voor dat onze zero waste journey een aangenaam proces blijft, en dat iedereen enthousiast aan boord blijft!

In volgende blogartikels deel ik heel graag met jullie welke veranderingen we doorgevoerd hebben.

Deze leuke bordjes vind je bij het Sea Turtle Conservation Project in Montezuma (ASVO Montezuma). We mochten hen helpen met het vrijlaten van babyschildpadjes en met een beach clean-up actie.